Maja #11 opent met een redactioneel dat de wiebelende stoel als metafoor gebruikt voor tipping points: abrupte, vaak onomkeerbare omslagen in het klimaatsysteem, zoals het stilvallen van de AMOC of het verdwijnen van ecosystemen. Deze kantelmomenten zijn niet alleen fysische realiteiten, maar bepalen ook hoe mensen toekomst ervaren — steeds vaker als iets kwetsbaars of zelfs verdwijnends. Deze Maja toont hoe wetenschappers, kunstenaars en denkers elk een ander licht werpen op dit wankele tijdperk, waarin tragere evoluties en plotselinge omslagen voortdurend door elkaar lopen.

De linkerzijde van de Maja focust op de dreiging van kantelpunten. Peter Landschützer bespreekt bijvoorbeeld de kwetsbaarheid van de AMOC en de mogelijke wereldwijde gevolgen van een instorting. Andere bijdragen gaan over ecologische rouw, verlies en de rol van kunst en poëzie in het duiden van verandering. De rechterzijde verschuift naar tegenkracht: technologische vooruitgang, sociale mobilisatie, zonne-energie op een kantelpunt, en onverwachte maatschappelijke omslagen. Zo laat deze Maja zien dat systemen kunnen kantelen in zowel negatieve als positieve richting.

We komen met deze Maja niet tot één antwoord — en dat is precies de bedoeling. De bijdragen samen tonen dat we leven in een wereld waarin traag en snel, hoopvol en somber, technisch en existentieel elkaar voortdurend tegenkomen. Terwijl sommige kantelpunten onherroepelijk dreigen, bestaan ook sociale en technologische omslagen die positieve verandering kunnen ontketenen. De conclusie is eerder een uitnodiging dan een stelling: erkennen dat de stoel helt, dat de toekomst onzeker is, en dat elke discipline — wetenschap, kunst, samenleving — anders naar die wankeling kijkt. Maja #11 vraagt de lezer niet om een geruststellend verhaal, maar om mee te kantelen: van stilstand naar reflectie, van verlamming naar handelen, en van een gesloten naar een meerlagige blik op de toekomst.